Welkom op mijn levenspad

Jouw pad naar zelfzorg, balans en welzijn begint hier

mijn Levensverhaal in een sneltrein

8 nov 2025 11:00

Ik heb mijn verhaal over mijn adoptie en jeugd geschreven om mijn ervaringen te delen, inzicht te geven in wat adoptie en moeilijke jeugdperiodes kunnen betekenen, en om anderen te laten zien dat het mogelijk is om te herstellen, te groeien en weer hoop te vinden. Het is een verhaal over kwetsbaarheid, overleven en uiteindelijk bloeien — zodat lezers zich kunnen herkennen, geïnspireerd raken of steun vinden in hun eigen pad. Daarnaast wil ik met mijn verhaal ook aandacht vragen voor het doorbreken van stigma's rondom adoptie en mentale gezondheid. Het bespreekbaar maken van deze onderwerpen is van groot belang, omdat veel mensen die hiermee te maken hebben zich eenzaam of onbegrepen voelen. Door open te zijn over mijn eigen ervaringen hoop ik een brug te slaan naar meer begrip, compassie en acceptatie in onze samenleving. Een ander belangrijk aspect dat ik in mijn verhaal behandel, is het belang van eigen identiteit en zelfacceptatie. Voor veel geadopteerden kan het een zoektocht zijn om te ontdekken wie ze werkelijk zijn, zeker wanneer ze wortels hebben in een andere cultuur of land. Het vinden van balans tussen de eigen achtergrond en de cultuur waarin je opgroeit, kan uitdagend zijn, maar is ook enorm verrijkend. Door mijn proces van identiteit en zelfontdekking te delen, wil ik anderen aanmoedigen om met nieuwsgierigheid naar zichzelf te kijken en trots te zijn op hun unieke verhaal.

Lees meer »

waarom ik dit opricht?

8 nov 2025 02:05

Bij Mijn Levenspad draait alles om jou en de keuzes die je dagelijks maakt om gezonder, gelukkiger en meer in balans te leven.  Het leven kan soms druk, chaotisch en overweldigend zijn, waardoor het lastig is om tijd en aandacht te geven aan jezelf. Hier vind je daarom praktische handvatten, inspiratie en begeleiding om kleine, haalbare stappen te zetten die op de lange termijn een groot verschil maken.

Lees meer »

Mijn levensverhaal

 

Op twee maanden tijd kreeg mijn leven al een andere wending — ik werd geadopteerd. Wat voor velen het begin is van een nieuw hoofdstuk vol liefde, werd voor mij een pad vol vragen, pijn en zoeken naar mezelf. In mijn jeugd werd ik vaak gepest. Mensen wezen met de vinger omdat mijn mama mij niet wou, alsof ik daarom minder waard was. Die woorden, die blikken, die afwijzing — ze lieten diepe sporen na.

De jaren daarna waren niet makkelijker. Ik maakte slechte dingen mee met jongens, verloor steeds meer vertrouwen in anderen, en vooral in mezelf. De donkere gedachten namen toe. Ik heb in de schaduw van een depressie geleefd, met momenten waarin ik geen uitweg meer zag — zelfmoordgedachten waren er te vaak. Toch bleef er diep vanbinnen iets kleins branden, een vlammetje dat me liet vechten, al was het maar op automatische piloot.

Judo was jarenlang mijn houvast. Daar kon ik even alles loslaten, even sterk zijn. Later werden feesten mijn uitlaatklep — mijn manier om te ontsnappen aan de storm in mijn hoofd. Ik leefde lang in negativiteit, alsof ik niets anders kende.

Maar nu… nu is er eindelijk een lichtpuntje in de tunnel. Langzaam maar zeker begin ik opnieuw te ademen, te voelen, te leven. Ik leer mezelf stap voor stap opnieuw kennen. Na jaren van donkerte begin ik mijn vleugels uit te slaan — voorzichtig, maar vastberaden.

Voor het eerst in lange tijd is er ruimte voor mezelf, ruimte om te dromen en te hopen. De pijn van vroeger blijft een deel van mij, maar hij bepaalt me niet meer. Stap voor stap leer ik dat ik niet alleen kan overleven, maar ook kan bloeien. Elke dag een kleine overwinning, elke stap een stukje vrijheid. Ik voel mijn vleugels sterker worden, klaar om te vliegen, klaar om de wereld te zien door mijn eigen ogen, op mijn eigen manier.

Wat ooit donker leek, krijgt nu kleur. Wat ooit angst was, wordt nu moed. En ik weet dat dit pas het begin is van een leven waarin ik mezelf mag zijn, waarin ik mijn eigen geluk kan kiezen en vasthouden.